La lenga occitana, texte de Renat Cuq

 

L’avètz ausida, la lenga,

cossí es polida quand se parla…

L’avètz ausida, la lenga,

cossí es polida quand canta…

Renat 2012Que se n’angue, lèsta e lisa

 de vals en vals

 se trempar dins las mars,

 Que reboldèle de ròcs en ròcs

 ambe las aigas montanhalas

 e devènga païsbassòla

 Que se n’angue rebalar

 al païs perpinhanés,

 o se frelhar a l’accent marselhés

 ont tramontana e mistral

i balhan de vam,

 Que, per dessùs las montanhas

 sentiga l’Italía o las Espanhas,

 Que sautant Garona

 se faga Gascona,

 Que se carre de cargar

                                                       la berreta Bearnèsa

                                                       o, que per en càs,

                                                       s’encante a charrar

                                                       Limosin o Auvernhàs,

E mai se perdèssa a París

 e i trapèssa brave escaraunhadís,

totjorn, lo vent d’autan,

     que sièga negre

     que sièga blanc,

 L’autan que s’embufa

 i balha pro d’alen

per que s’en tòrna al païs

 Son païs de Lenga d’Òc.

 Alara, vos, vos que escotatz, demoretz pas aquí a badar,
La vos cal parlar, fasètz la cantar
 Que la sonetz patoès, que la sonetz occitàn
 es vòstra lenga
 Nòstra lenga
 que demòra e demorarà
 La Lenga Nòstra.

 Lo Rocandon