La Basse Vallée de l’Aveyron

La Basse Vallée de l’Aveyron / Passejada dins la bassa val de la ribièra Avairon lo 14 de Mai de 2017

Al COR, èra la darrièra sortida de la sason 2016 – 2017. Se la matinada foguèt un pauc freja, per la prangièra avèm agut un bèl solelh que nos a calfat còs e còr.

Mercè a la comuna de Pena per aquel panèu en Occitan

Un còp de mai, lo Miquèl T. nos a fach un bèl trabalh de recèrca (de luòcs, de cançons, de tèxtes istorics, de comentaris e de qué te sabi encara) e s’es encargat a el tot sol e coma de costuma, de l’ animacion dins l’ autobús. / Le livret est en vente à la demande  au Centre Occitan Rochegude. / Diaporama en fin d’article.

Varen es un pichon e polit vilatjòt de Tarn e Garona. Es sustot conegut per sa glèisa romana del sègle XI que es particularament nauta per un edifici roman (cal dire que sas ancolas (arcs-boutants) son impressionants).

L’ Abadiá ND de Bellòc  / Beaulieu en Rouergue/ es una anciana abadiá cisterciana del sègle XII edificada dins un escrinh de verdura. La clastra foguèt demolida en 1562. Ne demòran que la glèisa, bèla e nuda, e qualques bastiments. L’ abadiá es ara un centre d’ art contemporanèu e i avèm trobat una mòstra de tablèus en coire, e dins lo celièr, d’ òbras de l’ artiste Fred Deux, fòrça originalas.

Adam & Eva L’Ostal Roman

Sant Antònin « una vila del passat prestigiós que conten lo pus ancian Ostal de Vila de França, del sègle XII » (Wikipedia). L’ avèm plan remirat e nos sèm passejats dins d’ andronas vièlhas de mai de uèit cents ans. E es aquí qu’ avèm dinnat, e fòrt plan.

Los amoroses St Antonin

Pichòta anecdòta : nòstra ostessa del restaurant èra una mèstra femna, pr’ aquò fòrça agradiva, mas aviam l’ impression qu’ èra ela, e non pas los clients, que comandava. Ma vesina de taula m’ aviá dich en mai qu’ aviá demandat, a l’ acuèlh, ont manjariam, e òm li a respondut « Ah, seretz dins la granda sala, amb l’ Adjudanta ».

Pena  vertadièr niu d’ agla, foguèt pasmens pres mantun còp. Lo castèl es ja mencionat en 825.

Una persona locala plan coneguda dels estatjants : Joan Viguièr, qu’ a daissat una traça jol nom de « Le Terr…ible de Penne » (en fach,i a 19 ‘r’ per explicar qu’ èra un republican del sègleXIX). Geomètra de mestièr, a decidit, a un moment donat, de pas pus se rasar ni de se far copar lo pel duscas a sa mòrt. Volent suprimir totas las misèrias del monde, mèna una lucha contra totes las institucions e la justícia. Se presenta a d’ eleccions, las manca totas (s’ es presentat contra Joan Jaurés a Caramauç en 1896). Va a París per i portar sas idèas mas es internat a Santa Anna (l’ equivalent del Bon Salvaire) puèi es remandat dins son vilatge. Viu coma un marginal, demòra dins la sala de garda del castèl ont i morís a 71 ans, en 1911.

Vaur / Vaour /, la comandariá dels templièrs : fondada en 1140 en seguida d’ una donacion dels

Las muralhas de la Comandaria

Cavalièrs de Pena. Bastida sus un suquet, òm i a trobat un caladatge de regòla, çò que fa pensar que s’ agissiá d’ un ancian luòc vodat al culte de l’ aiga. Ne demòran d’ uèi qu’ una granja bèla e qualquas grandas muralhas de la comandariá.

 

 

 

Rescontra occitana sul camin: Ramon Jordan, Vescomte de St Antonin, la FIN ‘ AMOR / L’amor courtois / Cantava la femna del senhor de Pena d’Albigés…. ,  Ramon risquèt a la guèrra.. e la Dòna se n’ anguèt als  Patarins /  hérétiques  /  mas Ramon se reviscolèt….

« Mudarai pas non diga mon vejaire de çò dont ai al còr granda major,

e m’es penòs e mai grèu de retraire d’aquelis antics trobadors

dont me cal dire que son grands pecaires e qu’an mes lo sègle en error.

Dabans totis, mal de Dònas an dit……  » (Adatacion de Leon Còrdas)

« Je ne partirai pas sans dire quel tort ont fait en ce siècle ceux qui ont dit du mal des Dames. Plusieurs étaient bons Trouvadours et se disaient amants loyaux.

Aubanel Rochegude Poésies Amour

Aubanel, Rochegude, Poésies d’Amour / Tròç pichòt de çò qu’avètz mancat per vos donar  l’enveja de legir Aubanel.

Sa poesia es tota viva. Teodor Aubanel

que traparètz dins la bibliotèca del Centre de Ressorgas del Centre Occitan Ròcaguda / à chercher dans la bibliothèque du COR.

La Venus d’Arles (1862) , « beauté pure »

Siás bèla, ò Vènus d’Arle, a faire venir fòu!

Ta tèsta es fièra e doça, e tendrament ton còu

Se clina. Respirant li potons e lo rire.

Ta fresca boca en flor de qu’es que vai nos dire?….. Di pomas de ton sen tan redonda e tan puras.

La beutat te vestís mieus que ta rauba blanc;

Laissa a ti pès tombar la rauba qu’a tis ancas

S’envertolha, mudant tot çò qu’as de pus bèu;

Abandona ton ventre i potons del solèu!

Coma l’eure s’aganta a la rusca d’un aubre

Laissa dins ma braçada estrenhèr en olen ton maubre;

Laissa ma boca ardènta e mi dets tremolants

Còrre amorós pertot sus ton cadavre blanc!…..

La poésia es inspirada per la femna tota jovenòta de Pau Arène…. mai viva que l’estatua antica. Sabèm  pas la reaccion de l’espós…  Ò ! Aubanel es un poèta carnal. La Glèisa fusquèt encolerada per l’imatge d’un rapòrt sexual amb una estatua e encara mai amb un cadavre…. L’ira religiosa seguièt lo poèta duncas a sa mòrt.

En seguida, tirat de « Li filhas d’Avinhon » :

La Vènus d’Avinhon (1885), e totes los critèris de l’amor vist al travers d’un agach d’òme, de l’epòca ?: « Je t’envoie ma Vénus d’Avignon. Après l’amour des étoiles, l’embrasement de la chair; hélas! c’est là tout l’homme, et tant mieux; »

Ò ! quau me levarà la set

de la chata?… A ges de corset:     (chata, provençal per joventa, las ideias tòrtas son falsas!)

Sa rauba, fièra e sens  plecs, mòtla

Son joine sen que non tremòla

Quand marcha, mai s’arredondís

Tan ferme , que subran fernís

Vòste còr dabans la chatona.

Passes plus, que me fas morir, / O laissa-me te devorir /    De potonas!

La nuech fau d’estrangi pantaís:

M’escapes antanlèu que t’ai;

te corre après, jamai t’ajonhe….

Qun arbre pel Paradís?

Qun arbre pel Paradís?

Se dítz, al dintre del Cor, que la trèva de Ròcaguda es venguda a la Descobèrta..

 

 

 

 

 

 

Compte-rendu des activités du 30 Avril 2017

Compte-rendu des activités du 30 Avril 2017 / Èran doas lo meme jorn…

Lo matin….la visita al musèu Tolosa Lautrec

A l’entorn d’Edmonda Golesca dètz-e-uèit occitanistas an corregut las òbras del celèbre pintor tarnés. De contunh Edmonda a fòrça afairat son auditòri per la fina coneissença dels tablèus e sas explicas en occitan. / 18 autour d’Edmonde… qui marche… et commente. / Va caliá faire.. Sous la conduite d’ Edmonde Goulesque, ce sont 18 occitanistes qui ont parcouru les oeuvres de l’illustre artiste Tarnais. Edmonde a passionné son auditoire tout au long de la visite par sa très bonne connaissance des tableaux et surtout ses explications et commentaires détaillés en langue « occitane »! Doas personnas son estadas al còp en vista e presadas. La primièra Leslie Fink, la jove americana remirativa de nòstra lenga. Ailàs, nos daissa per tornar al seu país : los Estats-Units. La segonda, Dòna Sylvie Bascoul-Vialard, adjunta de conse, que es nòstra referenta a la comuna d’Albi ; sa preséncia foguèt un onor ! / Madame Sylvie Bascoul-Vialard, maire-adjointe, qui est notre élue référente à la ville d’Albi ,et qui nous a honorée de sa présence ! Cette visite fut une initiative très appréciée des participants, et en particulier le fait d’avoir appris que Toulouse Lautrec, au-delà de ses nombreux dessins et peintures, a été un occitaniste fidèle et convaincu !Solide aquela visite agradèt a tota l’amassa que foguèt estonada d’aprene que Enric de Tolosa Lautrec es estat un fidèl e convencut utilisator de nòstra lenga.

Lo vèspre, lo Teatre, carrièra de Lavazièra al Fogal dels sords.

La primièra representacion foguèt miranda, alara lo talhièr tornèt jogar aqueste dimenge 30 d’abrial par un segond còp. Nòstres amics an congostat, en occitan, bon nombre de remiradors. Las doas comèdias plan risolentas èran « La canha e los campairòls » puèi « Lo torril ». / Deux histoires de couples de la vie ordinaire… Disputes et pleurs… Les deux pièces de comédies hilarantes jouées en reprises furent « La canha et los campairols », puis « Lo torril ». La première relatant en direct un sacré dérangement intestinal provoqué chez les convives par un repas aux champignons douteux  ! La 2ème pièce, une saga familiale, ou le conflit entre génération porte sur la cuisine moderne et ancienne, avec une nette opposition entre la belle mère et la jeune bru, que les maris respectifs ne parviennent pas à raisonner. / La primièra conta un mèstre derengament intestinal après un repais compausat de campairòls dobtóses. La segonda pèça, l’istòria d’una saga ont dos generacions se carpilhan al prepaus de la mangisca. La bèla maire e sa nòra se repotègan : entremièg elas los òmes ensajan de lor tornar rason.

Per acabar tot aquò, J.M. Vieules et Pauleta Oulès nos an fatz distrach amb de racontes a bascalar.

LO TEATRE tornará JOGAR a Sant Juèri…. per la Fèsta d’Estiu en Occitan….